“Καταλήγοντας, μίλησε και για κάποια φαινόμενα νοοτροπίας ορισμένων παικτών, υπογραμμίζοντας: “Εγώ δεν είμαι μετά Χριστόν προφήτης. Τα έλεγα από πριν, γιατί έβλεπα να έρχεται η καταστροφή, όταν μέσα στην ομάδα ήταν όλο γελάκια. Φτάσανε στο γήπεδο και έβλεπες τον Ρουκάβινα, τον Γκάμπριελ και τον Νίνη με τα ακουστικά στα αυτιά να γελάνε και να το παίζουνε άνετοι. Μπες μέσα να σε δω όμως, να παίξεις μπάλα. Πουθενά, τίποτα. Αφαντοι… Ελεγα θα είναι δύσκολο το ματς στο Καραϊσκάκη. Πρέπει να παίξεις με ψυχή, με καρδιά. Δεν είδαμε όμως τίποτα απ` όλα αυτά και σε συνδυασμό με τα λάθη του Τεν Κάτε μοιραία ήρθε η ήττα”
NTROPH MAS KANATE REZILI:PATERAAAAAAA;ARGISES POLI:PETAKSE KAI AUTO TO POYLAKI

Alexandros

Μία μάλλον κακή -όπως εξελίχθηκε- Κυριακή ήρθε εχθές για τον Παναθηναϊκό. Τόσο σε ποδόσφαιρο όσο και σε μπάσκετ, το τριφύλλι ηττήθηκε από έναν -θεωρητικά πάντα- κατώτερο οσφπ. Και αν μεν στο μπάσκετ η ήττα έχει μικρή σημασία (αν και η διαφορά δεν είναι ευκαταφρόνητη), στο ποδόσφαιρο η ήττα έφερε και απώλεια της πρώτης θέσης στην κούρσα κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Να δούμε όμως κάποια πράγματα από τα δύο ματς. Κάποια σημαντικά στοιχεία -στατιστικά και μη- που σημάδεψαν τις δύο αναμετρήσεις.

Στο ποδόσφαιρο πρώτα που προηγήθηκε χρονικά. Υπήρχαν φάσεις, υπήρχαν ευκαιρίες. Ωστόσο δεν υπήρχε πάθος. Δεν υπήρχε τσαμπουκάς. Δεν υπήρχε δύναμη. Ορισμένες φορές έβλεπα την ομάδα η οποία λες και περπάταγε αντί να τρέχει στην αντεπίθεση. Η πληρέστατή μας μεσαία γραμμή από κάποιο σημείο και μετά παραδώθηκε αμαχητί στον Ντουντού και τον κουτσό Μαρέσκα. Μόνος του πάλευε ο Ζιλμπέρτο αφού Σιμάο και Κατσουράνης ουδέποτε μπόρεσαν να μπουν στο πνεύμα της αναμέτρησης. Καλός (όχι κακός θα ήταν το πιο σωστό) ο Γκάμπριελ αλλά ουδείς κατάλαβε γιατί ο Τεν Κάτε επέλεξε αυτός και όχι τον ταχύτερο Λέτο.

Και βέβαια στην κορυφή όλων η αμυντική μας λειτουργία. Το μόνιμό μας πρόβλημα φέτος. Που σε τόσα και τόσα ματς φέτος το πρόβλημα έχει κάνει την εμφάνισή του. Σε Ελλάδα και Ευρώπη, με μικρούς ή μεγάλους αντιπάλους. Και που παρ’ όλα αυτά οι ιθύνοντες είπαν οτι…”όχι δεν χρειαζόμαστε ενίσχυση”. Φάτα λοιπόν τα σκατά τώρα…. Και τα δύο γκολ του οσφπ αποτέλεσαν ευγενική χορηγία της αμυντικής μας γραμμής.

Πάμε και στο βραδυνό. Οι συνθήκες ήταν τέτοιες που ο Παναθηναϊκός έπρεπε να κερδίσει. Έπρεπε διότι έδειχνε να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον οσφπ, πιο δεμένος και πιο αποτελεσματικός. Ωστόσο η ομάδα ουδέποτε μπήκε στο παρκέ, με αποτέλεσμα όχι απλά να χάσει αλλά να χάσει και με μία διαφορά που ενδεχομένως να αποτελέσει και αγκάθι στο να καλυφθεί. Βέβαια πέρυσι η ομάδα απέδειξε οτι δεν την απασχολούν ζητήματα όπως το πλεονέκτημα έδρας. Ωστόσο -επειδή δεν μπορεί κάθε μέρα να είναι Κυριακή- ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, και πάντα πρέπει να φροντίζουμε για το καλύτερο σε οτι αφορά τα αποτελέσματα.

Αμυντικά ο Παναθηναϊκός δεν υπήρχε εχθές. Δεχθήκαμε 87 πόντους και αυτό το νούμερο ήταν πολύ μεγάλο. Η περιφερειακή μας άμυνα έδωσε το δικαίωμα στον μεν Παπαλουκά να σκοράρει 20 πόντους, στον δε Κλέϊζα να βάλει 11 συνεχόμενους στο κρισιμότερο σημείο της αναμέτρησης. Το ίδιο και με την άμυνα και τις βοήθειες εντός ρακέτας όπου ο Τσίλντρες έκανε ένα σχετικό πάρτι σκοράροντας και αυτός 20π με 3 ή 4 γκολ-φάουλ. 16 λάθη και 11 χαμένα ριμπάουντ συμπληρώνουν το παζλ της χθεσινής μας εικόνας και ήττας. Σίγουρα πάντως ο Ομπράντοβιτς είδε τι έφταιξε, και ξέρει τι να κάνει ώστε να το διορθώσει. Και μπορεί μεν στην Ελλάδα ο συναγωνισμός να είναι πρακτικά ανύπαρκτος, ωστόσο πάντα πρέπει να προσέχει κανείς. Και βέβαια υπάρχει και η Ευρολίγκα με αρκετές ομάδες στο ίδιο ή περίπου το ίδιο επίπεδο με εμάς και με στόχο την κορυφή.

Συννεφιασμένη Κυριακή λοιπόν η χθεσινή. Και αν μεν για το μπάσκετ ήταν απλά μία ήττα η οποία θα προβληματίσει αλλά δεν θα ανησυχίσει, για το ποδόσφαιρο ήταν μία τεράστια χαμένη ευκαιρία. Στο να “τελειώσει” τους πεθαμένους, στο να σταθεροποιηθεί στην κορυφή, στο να αποβάλει το άγχος για τη συνέχεια. Αντ’ αυτού η καρδάρα με το γάλα χύθηκε και η ομάδα πάλι βρίσκεται στο κυνήγι….

υ.γ. Δεν ξέρω αν αληθεύουν οι καταγγελίες του Τζόρβα στον Κάκο περί σημαδιού με αεροβόλο κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Αν είναι αλήθεια όμως, τότε πρέπει να γίνει κάτι και άμεσα μάλιστα…

υ.γ.2. όπως βλέπετε δεν ασχολούμαι με τα βεγγαλικά, φωτοβολίδες και λοιπά αντικείμενα που έπεσαν προς τον Τζόρβα. Πλέον θεωρούνται συνηθισμένο φαινόμενο.

Δεν γνωρίζω με ποιά λογική και με βάση ποιό σκεπτικό, ο Τεν Κάτε προτίμησε να ξεκινήσει το σημερινό ματς στην Καβάλα με τη σύνθεση που είδαμε. Έξω οι Καραγκούνης, Ζιλμπέρτο Σαλπιγγίδης και μέσα οι Σιμάο, Νίνης και…Γκάμπριελ. Και αν ο Σωτήρης δικαίωσε τον Ολλανδό με την εμφάνισή του, οι υπόλοιπες πέντε κινήσεις του κόουτς με ξεπερνούν να τις καταλάβω.

Κάποιοι θα πουν οτι ήταν η κούραση. Κάποιοι ίσως πουν οτι οι Έλληνες διεθνείς είχαν μικροτραυματισμούς από τα ματς της προηγούμενης εβδομάδας ή οτι γύρισαν απροπόνητοι (όπως γράφτηκε σε μερίδα του τύπου για παίκτες μας) και ο Τεν Κάτε προτίμησε να τους ξεκουράσει. Ίσως πουν οτι ο Ολλανδός προτίμησε να κάνει συντήριση δυνάμεων εν’ όψει…Στουρμ. Δεν μπορώ να δεχτώ οτι ένας παίκτης είναι κουρασμένος επειδή έπαιξε κόντρα στο…Λουξεμβούργο. Πιο πολύ θα κουράζονταν αν έπαιζε οικογενειακό διπλό στην Παιανία παρά στο ματς παρωδία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ούτε μπορώ να φανταστώ και να δεχθώ οτι ακόμα και με πλήρη (που δεν είναι) απροπονησία, παίκτες αυτού του επιπέδου θέλουν ιδιαίτερη προπόνηση για να παίξουν στην Καβάλα. Και στο κάτω κάτω, Πέμπτη πρωί όλοι ήταν πίσω στην Παιανία…

Επίσης, έχω την εντύπωση πως ο Ολλανδός προφανώς ή δεν ενημερώθηκε σωστά για τη δυναμικότητα της αντιπάλου ή την υποτίμησε. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλοιώς οτι προτίμησε να κάνει σήμερα συντήριση δυνάμεων ή να ξεκουράσει διεθνείς. Κανείς δεν του έδειξε βίντεο με αγώνες της Καβάλας; Κανείς δεν του έδειξε το ματς της Καβάλας στο Καραϊσκάκη ή κόντρα στον Ηρακλή;

Πέραν όμως των ακατανόητων επιλογών του Ολλανδού στην κατάρτηση της ενδεκάδας, έρχεται και το αγωνιστικό σύστημα. 4-5-1 με τον Σισέ εντελώς μόνο και αβοήθητο. Προφανώς ο Ολλανδός να θεώρησε οτι απέναντί του δεν είχε την Καβάλα του Μάκαρου αλλά τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Γάλλος δεν μπόρεσε να τροφοδοτηθεί αφού κανείς εκ’ των μέσων μπόρεσε να κάνει αξιόλογο παιχνίδι στο κέντρο (ο Νίνης προσπάθησε αλλά χωρίς αποτέλεσμα), ενώ Λέτο και Γκάμπριελ πάτησαν περιοχή μετά το 35′ όταν και δημιουργήθηκε η πρώτη μας ευκαιρία (και μοναδική στο α’ μέρος). Και το να μην μπορέσεις να δημιουργήσεις ευκαιρίες είναι ένα κομμάτι, το να χάνεις όμως τελείως τον έλεγχο του κέντρου είναι ένα άλλο, και μάλλον σημαντικότερο σημείο. Στο πρώτο λοιπόν σαρανταπεντάλεπτο η πράσινη μεσαία γραμμή είχε χάσει τα αβγά και τα πασχάλια. Δεν υπήρχε δυναμισμός, δεν υπήρχε πάθος, δεν υπήρχε αγωνιστική προσωπικότητα. Οι επιλογές του Ολλανδού δεν είχαν αγώνες μαζί (δεν ξέρω στα διπλά της Παιανίας αλλά σίγουρα όχι επίσημα ματς) με αποτέλεσμα, αλλού να πατάνε και αλλού να βρίσκονται. Σιμάο και Κατσουράνης ήταν εκτός κλίματος αγώνα και δεν είχαν καλή επαφή με την άμυνα. Το ίδιο και οι ακραίοι Λέτο και Γκάμπριελ που ξέμεναν συνήθως γύρω στη γραμμή του κέντρου και δεν βοηθούσαν τα μπακ μας.

Αποτέλεσμα…πάρα πολλές κατεβασιές και οργανωμένες επιθέσεις των γηπεδούχων να μυρίζουν γκολ ή έστω ευκαιρία. Αποτέλεσμα να δεχτούμε δύο αστεία γκολ και να κινδυνέψουμε και για άλλα δύο. Και όλα αυτά επειδή ο Ολλανδός έκρινε οτι σήμερα ήταν η κατάλληλη μέρα για πειράματα, δοκιμές και ξεκούραση κάποιων διεθνών. Και όταν η ομάδα ξύπνησε, απλά δεν πρόλαβε να καλύψει το χαμένο έδαφος. Ισοφάρισε στο τελευταίο λεπτό, ένα ματς που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε χάσει Ένα ματς που -θα τολμήσω να πω- δικαιούτω να κερδίσει η Καβάλα με βάση την απόδοση και την εμφάνισή της. Ένα ματς που για τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε στο 46′ με το σκορ όμως ήδη 2-0.

Γιατί κόουτς;  Γιατί χάρισες το πρώτο ημίχρονο;