Παρακολουθώντας σήμερα το άθλιο παιχνίδι της ομάδας μας με τον μετριότατο αντίπαλο από την Τρίπολη , αυτομάτως μου ήρθε στο μυαλό το ερώτημα: “Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν επι τέλους για να μπορέσει μια ομάδα που ισχυρίζεται ότι πάει για το πρωτάθλημα,να αποβάλει αυτή την άρρωστη και άθλια νοοτροπία του ηττοπαθή (loser που λένε και στο χωριό μου) ; Αλήθεια ποιος είναι τόσα χρόνια στον Παναθηναικό υπεύθυνος γι αυτή την κατάσταση ραθυμίας και εφυσηχασμού που φαίνεται να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο έτσι χωρίς λόγο ,σε ανύποπτο χρόνο, και μάλιστα σε παιχνίδια που περιμένουν όλοι να δουν καθαρα και με αποδείξεις ποιος είναι επι τέλους ο κυρίαρχος, αυτός που πρέπει από τα πρώτα λεπτά να δείξει ότι είναι ο νικητής….
Εδώ που τα λέμε υπήρξε ποτέ “αυτός” ; Υπήρξε ποτέ μέριμνα της εκάστοτε διοίκησης για την θέση ενός ανθρώπου που θα αναλάβει τον δύσκολο ρόλο του “μεσολαβητή” μεταξύ αυτής,των παιχτών και του τεχνικού team ; Και δεν μιλάω για την θέση του manager ή όπως αλλιώς λέγεται αυτός π.χ. “γενικός αρχηγός” αλλά κατά πόσο η θέση αυτή δεν είναι απλά για τις μεταγραφές (‘οπως δυστηχώς φαίνεται να είναι στον Παναθηναικο) αλλα κυρίως για τον σχεδιασμό και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της ομάδας σε δύσκολα σημεία που έχουν να κάνουν ΚΑΙ με την ψυχολογία των παιχτών, με την δημιουργία δλδ κατάλληλων κινήτρων/προτύπων ούτως ώστε αυτοί να μην εφησυχάζονται ή να κορεστούν από την υπερπροσπάθεια του πρωταθλητισμού -ή- πολλές φορές από την αρνητική ψυχολογία που δημιουργείται από την μη χρησιμοποιηση των αντίστοιχων αναπληρωματικών. Δεν μπορεί αυτή την δουλειά να την κάνει και να την επιβάλλει ΜΟΝΟ ο εκάστοτε προπονητής, γιατί είναι κάτι που πρέπει να εμπεδωθεί από όλους μέσα σε μια ομάδα που όσο κάνει πρωταθλητισμό πρέπει να είναι και να φαίνεται σαν οικογένεια. Πόσο μάλλον στην συγκεκριμένη περίπτωση που μας δόθηκε η μεγάλη ευκαιρία να ξεφύγουμε +4 βαθμούς από τον… ετοιμόροπο και να πάμε μέσα στο λυόμενο “καβάλα στο άλογο”. Εδώ ακριβώς φαίνεται και η λεγόμενη “ψυχή του πρωταθλητη” -που κάποιοι ΜΜΕδες, έχουν δια βίου απονείμει στους καβοδέτες του Περαία- ο τρόπος και η μέθοδος δλδ με την οποία δίνεις στον μέτριο αντιπαλό σου να καταλάβει ότι ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ο αρχηγός και ότι αργά ή γρήγορα θα το πάρεις το ματσάκι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο….Και βέβαια σήμερα χάσαμε αρκετές ευκαιρίες και ναι ήμασταν άτυχοι.
Με τον ίδιο τρόπο όμως πρέπει να θυμόμαστε πόσα ματς έχουμε “καθαρίσει” με αυτό το “μισό-μηδεν” και με την βοήθεια της τύχης. Θα μου πεις βέβαια ότι δεν μπορείς να τα βάλεις με την τύχη και ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν όλα πανε στραβά….όμως ειδικά σήμερα ΔΕΝ μπορούμε να τα βάλουμε ΜΟΝΟ με την τύχη. Σήμερα έπρεπε από το Α’ ημίχρονο όχι μόνο να είχαμε τουλάχιστον προηγηθεί αλλά κυρίως να είχαμε καθαρίσει το παιχνίδι για έναν και μόνο λόγο: Για να δείξουμε προς λιμάνι μεριά ΠΟΙΟΙ είμαστε και τι τους περιμένει την Κυριακή στο τηγάνι…Απλά σκεφτειτε το για λίγο, πόσο μεγάλη δλδ θα ήταν η διαφορά των εντυπώσεων δεδομένου της τωρινής τους και τωρινής μας κατάστασης. Σκεφτείτε επίσης πως θα ξεκινούσε αύριο η εβδομάδα πριν το ντέρμπυ, πόσο γέλιο θα μας πρόσφεραν οι δηλώσεις Φρόκαλη, η φυλλάδα του κόκκινου κομιστή και αυτή του γερο-Νικολαίδη, τι αστείες αφορμές και τι είδους προπαγάνδα θα έστηναν προκειμένου να αφυπνίσουν τα γατόψαρα του Ρέντη κλπ κλπ….Με λίγα λόγια θα τους είχαμε να βράζουν στο ζουμί τους, κερδίζοντας έτσι τις εντυπώσεις πράγμα που μερικές φορές οδηγεί στην λεγόμενη ψυχολογία του νικητή δλδ στην νοοτροπια αυτή που σου επιτρέπει να σκέφτεσαι και να πράττεις ως νικητής…….Πράγμα που δυστηχώς αγαπητοί μου φίλοι έχω να δω τα τελευταία χρόνια στον ποδοσφαιρικό Παναθηναικό από την πρώτη προπονητική περίοδο του αξέχαστου Γιάννη Κυράστα (R.I.P).
Κλείνοντας , εύχομαι πραγματικά να διαψευστώ για τα λεγομενά μου και όλοι εσείς να μου κάνετε πλάκα μετά το ντέρμπυ λέγωντάς μου πόσο γραφικός είμαι κτλ κτλ
Κώστας
