Panatha.gr blog

0-2 λοιπόν σήμερα στο Παναθηναϊκός-Καβάλα. Ήττα καθαρή και ΔΙΚΑΙΗ. Και σαφώς αξίζουν όλα τα συγχαριτήρια στην ομάδα της Καβάλας για το ωραίο ποδόσφαιρο που παίζει και για το πάθος με το οποίο κυνηγάει όλα ανεξαιρέτως τα παιχνίδια.

Ο Παναθηναϊκός ωστόσο απογοήτευσε. Απογοήτευσε οικτρά. Όχι όμως με το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα αν και δεν ήταν αναμενόμενο υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν αποτελεί πρόβλημα για εμένα. Οι ήττες είναι μέσα στο πρόγραμμα για οποιαδήποτε ομάδα και κόντρα σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Ήττες ή στραβά αποτελέσματα θα έρθουν και άλλα ενδεχομένως. Είτε σε ντέρμπι ή δύσκολα ματς, είτε σε ματς από αυτά που χαρακτηρίζονται “εύκολα”.

Το πρόβλημα και η απογοήτευση είναι προϊόντα της ΚΑΚΗΣ εμφάνισης. Ελάχιστες μέτριες ευκαιρίες (μοναδική σοβαρή ευκαιρία στο 90′ και με το σκορ ήδη 0-2), έλειψη πάθους και δύναμης και…άμυνα για τα θηρία. Και δυστυχώς με τέτοιες εμφανίσεις δεν ξέρω αν ο Παναθηναικός μπορεί να έχει τύχη για τη συνέχεια. Ελπίζω απλά η σημερινή εμφάνιση να ήταν απλά μία κακή παρένθεση και η ομάδα να επιστρέψει γρήγορα στις επιτυχίες (πρωτίστως) και τις καλές εμφανίσεις (δευτερευόντως). Ιδανικά και στα δύο μαζί…

Μία μάλλον κακή -όπως εξελίχθηκε- Κυριακή ήρθε εχθές για τον Παναθηναϊκό. Τόσο σε ποδόσφαιρο όσο και σε μπάσκετ, το τριφύλλι ηττήθηκε από έναν -θεωρητικά πάντα- κατώτερο οσφπ. Και αν μεν στο μπάσκετ η ήττα έχει μικρή σημασία (αν και η διαφορά δεν είναι ευκαταφρόνητη), στο ποδόσφαιρο η ήττα έφερε και απώλεια της πρώτης θέσης στην κούρσα κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Να δούμε όμως κάποια πράγματα από τα δύο ματς. Κάποια σημαντικά στοιχεία -στατιστικά και μη- που σημάδεψαν τις δύο αναμετρήσεις.

Στο ποδόσφαιρο πρώτα που προηγήθηκε χρονικά. Υπήρχαν φάσεις, υπήρχαν ευκαιρίες. Ωστόσο δεν υπήρχε πάθος. Δεν υπήρχε τσαμπουκάς. Δεν υπήρχε δύναμη. Ορισμένες φορές έβλεπα την ομάδα η οποία λες και περπάταγε αντί να τρέχει στην αντεπίθεση. Η πληρέστατή μας μεσαία γραμμή από κάποιο σημείο και μετά παραδώθηκε αμαχητί στον Ντουντού και τον κουτσό Μαρέσκα. Μόνος του πάλευε ο Ζιλμπέρτο αφού Σιμάο και Κατσουράνης ουδέποτε μπόρεσαν να μπουν στο πνεύμα της αναμέτρησης. Καλός (όχι κακός θα ήταν το πιο σωστό) ο Γκάμπριελ αλλά ουδείς κατάλαβε γιατί ο Τεν Κάτε επέλεξε αυτός και όχι τον ταχύτερο Λέτο.

Και βέβαια στην κορυφή όλων η αμυντική μας λειτουργία. Το μόνιμό μας πρόβλημα φέτος. Που σε τόσα και τόσα ματς φέτος το πρόβλημα έχει κάνει την εμφάνισή του. Σε Ελλάδα και Ευρώπη, με μικρούς ή μεγάλους αντιπάλους. Και που παρ’ όλα αυτά οι ιθύνοντες είπαν οτι…”όχι δεν χρειαζόμαστε ενίσχυση”. Φάτα λοιπόν τα σκατά τώρα…. Και τα δύο γκολ του οσφπ αποτέλεσαν ευγενική χορηγία της αμυντικής μας γραμμής.

Πάμε και στο βραδυνό. Οι συνθήκες ήταν τέτοιες που ο Παναθηναϊκός έπρεπε να κερδίσει. Έπρεπε διότι έδειχνε να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον οσφπ, πιο δεμένος και πιο αποτελεσματικός. Ωστόσο η ομάδα ουδέποτε μπήκε στο παρκέ, με αποτέλεσμα όχι απλά να χάσει αλλά να χάσει και με μία διαφορά που ενδεχομένως να αποτελέσει και αγκάθι στο να καλυφθεί. Βέβαια πέρυσι η ομάδα απέδειξε οτι δεν την απασχολούν ζητήματα όπως το πλεονέκτημα έδρας. Ωστόσο -επειδή δεν μπορεί κάθε μέρα να είναι Κυριακή- ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, και πάντα πρέπει να φροντίζουμε για το καλύτερο σε οτι αφορά τα αποτελέσματα.

Αμυντικά ο Παναθηναϊκός δεν υπήρχε εχθές. Δεχθήκαμε 87 πόντους και αυτό το νούμερο ήταν πολύ μεγάλο. Η περιφερειακή μας άμυνα έδωσε το δικαίωμα στον μεν Παπαλουκά να σκοράρει 20 πόντους, στον δε Κλέϊζα να βάλει 11 συνεχόμενους στο κρισιμότερο σημείο της αναμέτρησης. Το ίδιο και με την άμυνα και τις βοήθειες εντός ρακέτας όπου ο Τσίλντρες έκανε ένα σχετικό πάρτι σκοράροντας και αυτός 20π με 3 ή 4 γκολ-φάουλ. 16 λάθη και 11 χαμένα ριμπάουντ συμπληρώνουν το παζλ της χθεσινής μας εικόνας και ήττας. Σίγουρα πάντως ο Ομπράντοβιτς είδε τι έφταιξε, και ξέρει τι να κάνει ώστε να το διορθώσει. Και μπορεί μεν στην Ελλάδα ο συναγωνισμός να είναι πρακτικά ανύπαρκτος, ωστόσο πάντα πρέπει να προσέχει κανείς. Και βέβαια υπάρχει και η Ευρολίγκα με αρκετές ομάδες στο ίδιο ή περίπου το ίδιο επίπεδο με εμάς και με στόχο την κορυφή.

Συννεφιασμένη Κυριακή λοιπόν η χθεσινή. Και αν μεν για το μπάσκετ ήταν απλά μία ήττα η οποία θα προβληματίσει αλλά δεν θα ανησυχίσει, για το ποδόσφαιρο ήταν μία τεράστια χαμένη ευκαιρία. Στο να “τελειώσει” τους πεθαμένους, στο να σταθεροποιηθεί στην κορυφή, στο να αποβάλει το άγχος για τη συνέχεια. Αντ’ αυτού η καρδάρα με το γάλα χύθηκε και η ομάδα πάλι βρίσκεται στο κυνήγι….

υ.γ. Δεν ξέρω αν αληθεύουν οι καταγγελίες του Τζόρβα στον Κάκο περί σημαδιού με αεροβόλο κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Αν είναι αλήθεια όμως, τότε πρέπει να γίνει κάτι και άμεσα μάλιστα…

υ.γ.2. όπως βλέπετε δεν ασχολούμαι με τα βεγγαλικά, φωτοβολίδες και λοιπά αντικείμενα που έπεσαν προς τον Τζόρβα. Πλέον θεωρούνται συνηθισμένο φαινόμενο.

Ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια την έχει πατήσει ουκ ολίγες φορές τόσο σε ντέρμπι όσο και σε παιχνίδια με τις λεγόμενες “μικρές” ομάδες. Την έχει πατήσει και έχει χάσει βαθμούς τζάμπα και βερεσέ, που σε πολλές περιπτώσεις σήμαιναν και πρωτάθλημα. Και δεν αναφέρομαι σε αποτελέσματα που κρίθηκαν από τη σφυρίχτρα ή το σημαιάκι του εκάστοτε καμικάζι διαιτητή ή βοηθού. Αναφέρομαι σε παιχνίδια που ο Παναθηναϊκός είτε υποτίμησε είτε απλά κατέβηκε να τα κερδίσει απλά με τη φανέλα, και φυσικά απέτυχε.

Εχθές ωστόσο ο Τεν Κάτε -αν και είχε αρκετές απουσίες- παρέταξε την ομάδα με σκοπό να πάρει τη νίκη, και όχι απλά να μην χάσει. Και το πέτυχε!! Ο Ολλανδός κλείδωσε εύκολα τη μεσαία γραμμή με την τριπλέτα Ζιλμπέρτο-Σιμάο-Κατσουράνη να κάνει πάρτι επί 90′, και με την αμυντική διάταξη να δουλεύει πολύ καλά (τηρουμένων των αναλογιών) δεν κινδύνεψε παρά μόνο σε ελάχιστες φάσεις. Και όταν έγινε αυτό υπήρχε και ο αίλουρος Τζόρβας που έδειξε οτι αξίζει θέση βασικού από τον μέτριο και ιδιαίτερα ασταθή Κροάτη.

Η εμφάνισή μας εχθές μπορεί να μην ήταν η καλύτερη από πλευράς θεάματος. Δεν διεκδίκησε δάφνες ποιότητας για το θέαμα που προσέφερε η ομάδα. Ωστόσο η ανάπτυξή μας ενέπνεε εμπιστοσύνη και σιγουριά πως αργά ή γρήγορα το γκολ θα ερχότανε. Ήταν απλά θέμα χρόνου να μπει η μπάλα στο πλεκτό από κάποιον πράσινο. Κάτι το οποίο έγινε τελικά από τον Σαλπιγγίδη.