Panatha.gr blog

Για μία ακόμα φορά -και παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις αλλά και ευχές- ένα ακόμα ματς σημαδεύτηκε από επεισόδια. Επεισόδια που είχαν ως αποτέλεσμα να τραυματιστούν ένας αστυνομικός, ένας οπαδός του άρη και ένας σεκιουριτάς.

Δεν γνωρίζω και δεν έχει και καμία σημασία άλλωστε ποιός τα ξεκίνησε. Οι μεν -είμαι σίγουρος οτι- κατηγορούνε τους δε, και οι δυό μαζί την αστυνομία ως απούσα ή δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο και φυσικά την παιδεία που παίρνουμε από τα σπίτια μας ως ελειπή και προβληματική. Η αστυνομία είναι αυτή που είναι και ξέρουμε οτι λειτουργεί προβληματικά και πάντα κατασταλτικά. Δεν θέλει ή δεν μπορεί να ελέγξει τα καπνογόνα και τις φωτοβολίδες που περνάνε εντός γηπέδου, και πάντα επεμβαίνει αφού έχει ξεκινήσει το κακό. Τα μαλακισμένα που κρατάνε τις φωτοβολίδες, γιατί πρέπει να τις πετάξουν στους απέναντι; Γιατί πρέπει να προκαλέσουν και να πάνε να παίξουν ξύλο; Τι είναι αυτό δηλαδή; Επείδιξη μαγκιάς και οπαδικής ανωτερότητας;;; Όσο για την παιδεία που παίρνουμε από το σπίτι, αυτή αφορά τα μικρά παιδιά που ακόμα δεν έχουν βγει έξω. Δεν αφορά τους κάφρους που θέλουν να λέγονται οπαδοί. Η σωστή οικογενειακή παιδεία θα βοηθήσει ένα μικρό παιδάκι να ακολουθήσει τη σωστή κατεύθυνση και να καταλάβει οτι αυτά τα πράγματα είναι το λιγότερο ανόητα και ανόφελα. Το να επιρίπτουμε όμως ευθύνες στην οικογένεια ΤΩΡΑ για κάτι που έπρεπε να είχαν κάνει 10-12 χρόνια πριν, ε δεν οφελεί. Και σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει.

Και θα μου πει κάποιος, “καλά και τι προτείνεις ή τι μπορεί να γίνει;”. Δύο πράγματα πρέπει να γίνουν, ταυτόχρονα και τα δύο. Πρώτον, αυτό που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για διακοπή χρηματοδοτήσεων των ομάδων από τον ΟΠΑΠ. Να το ενοούν όμως και να το κάνουν πράξη. Να μηνμείνουν στα λόγια. Να δεις για πότε οι πρόεδροι θα κόψουν και θα σταματήσουν τη λειτουργία των ιδιωτικών στρατών οπαδών και θα φροντίσουν για τον καθαρισμό των γηπέδων από κάθε λογής…καλόπαιδα.

Το δεύτερο που πρέπει να γίνει είναι το αυτονόητο. Να λειτουργήσουν σωστά οι κάμερες στα γήπεδα, να εφαρμοστούν νόμοι και οι κάφροι να πάνε στην ψειρού. Και χωρίς δικαίωμα έφεσης. Να δούμε, θα το ξανακάνουν μετά; Τόσο οι ίδιοι όσο και οι διπλανοί τους… Αλλά ξέχασα, εδώ στην Ελλάδα, κατηγορήσαμε τον Ντέμη ως ρουφιάνο όταν τόλμησε να το κάνει αυτό, και θεωρήσαμε ως υπερβολικό το νόμο της κουκούλας, και μας έπιασε ξαφνικά μία αγάπη για τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα…

Ξέρω πως καταντώ γραφικός. Ξέρω πως τα έχω ξαναπεί τα ίδια και τα ίδια και δεν έγινε κάτι. Ενδεχομένως ένας μικροδιάλογος μεταξύ μας και ως εκεί. Ωστόσο, ο γιός μου ήδη μου έχει ζητήσει να πάμε γήπεδο, και ξέρω πως σε 2-3 χρόνια θα ζητήσει να πάει και μόνος του. Ναι μεν, η σωστή παιδεία από το σπίτι θα τον κάνει να προσέχει τις κακοτοπιές, αλλά δεν θα ήθελα να γίνει “παράπλευρη απώλεια” σε έναν ατέρμονο και παράλογο αγώνα…

υ.γ. ευτυχώς που ο σεκιούριτι που τραυματίστηκε ήταν άντρας. Έτσι θα γλυτώσουμε τις γελοίες και εμετικές δικαιολογίες των όποιων συνηγόρων υπεράσπισης ομάδας (νομικών συμβούλων) οι οποίοι ενδεχομένως να προέβαλαν ως δικαιολογία…το μανικιούρ και το βαμένο νύχι. Το έχουν ξανακάνει αυτοί και ξέρουν…

υ.γ.2 όποιος μπει στη λογική να απαντά με επιχειρήματα του στυλ “μα…δεν ξεκινήσαμε εμείς αλλά οι άλλοι” θα διαγράφεται το σχόλιο άμεσα και χωρίς προειδοποίηση. Θέλω να ακούσω σοβαρή κουβέντα και όχι παπαρολογίες και απόψεις δικηγόρων…

Φλεβάρης του 2004. Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας διεξάγεται φιλικός αγώνας για την έλευση του Εζέκιελ Γκονζάλες. Παρατηρούσα γύρω μου τα διάφορα «πανιά», όπου το ένα συγκεκριμένα έγραφε «96 χρόνια ιστορίας ΑΠΑΙΤΟΥΝ  γήπεδο». Τονίζω το «απαιτούν» διότι τόσα χρόνια ο Παναθηναϊκός πηγαίνει να διεκδικήσει κάτι που δικαιωματικά πρέπει να αποκτήσει και του το στερούν οι εκάστοτε πολιτικοί και οι όποιες τρικλοποδιές που μπαίνουν από αλλόθρησκους. Το θέμα είναι πως ο Παναθηναϊκός μετράει 102 χρόνια ιστορίας και ακόμα προσπαθούμε να βάλουμε το πρώτο τούβλο, τον πρώτο λίθο στο παλάτι της ομάδας μας. Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά, όπως η προβλεπόμενη έκταση στο Γουδί που αντικαταστάθηκε από την έκταση του Βοτανικού με εμπορικό κέντρο κλπ. Τι κι αν άλλαξαν κυβερνήσεις από τότε; Τι κι αν ακούσαμε υποσχέσεις και υποσχέσεις;

Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται στο τη στιγμή χωρίς να έχει δικό του γήπεδο, μιας και το γήπεδο επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δε μπορεί λόγω θέσεων να καλύψει τις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της ομάδας μας. Μετά από το παραπάνω κουραστικό κείμενο, κλείνω με αυτό που θέλω να πω από την αρχή. Αφού δε μας σέβονται, ας μας φοβηθούν! Ας νιώσουν τη φωνή του λαού μας, τη φωνή του κόσμου του Παναθηναϊκού, των 30.000 ανθρώπων που έριξαν το καθεστώς Βαρδινογιάννη και έδωσαν με τη φωνή τους τη δυνατότητα στην ομάδα μας να μπουν νέα πρόσωπα με δύναμη και χρήματα για να πάμε ακόμα πιο πάνω. Και αυτή τη φορά όχι 30.000 αλλά 130.000 και 230.000 έξω από το μεγαλύτερο μπουρδέλο αυτή της χώρας που λέγεται Βουλή για αρχή και έξω από το δεύτερο σε σειρά, το Μέγαρο Μαξίμου, για να αποκτήσουν σάρκα και οστά τα όνειρα του κόσμου του Παναθηναϊκού!

ΥΓ1: Το κείμενο το ξεκινάω με αφορμή ενα πανό. Ας θυμηθούν κάποιοι από πότε κρατάει αυτή η ιστορία. Μήπως από τις αρχές των ‘90s; Μήπως τη βόλτα Αβραμόπουλου – Φιλιππίδη με ελικόπτερο πάνω από την έκταση στο Γουδί αρχές των 00’s; Καλή μας νύχτα, αλλά ας ξυπνήσουμε επιτέλους!

ΥΓ2: Συγγνώμη για την έκταση του κειμένου, νομίζω ότι έγραψα πολύ λίγα σε σχέση με όσα πρέπει να γραφτούν, όμως σέβομαι τους αναγνώστες και ήδη κούρασε το κείμενο.
Φιλικά,
Θοδωρής.

Λάθος τρόπο έχει βρει και πανηγυρίζει ο Μήτρογλου τα γκολ που πετυχαίνει. Οι κινήσεις τύπου πυροβολισμοί με πιστόλια ή καραμπίνες είναι κινήσεις που πολύ εύκολα αντιγράφονται από παιδάκια που βλέπουν τηλεόραση και απλά θαυμάζουν το είδωλό τους (αν υποθέσουμε οτι ο αδελφός του Λάκη Γαβαλά μπορεί να αποτελέσει είδωλο για κάποιο παιδί). Ιδίως σε ματς σαν το χθεσινό που και τεράστια τηλεθέαση είχαν αλλά και απέναντι στον Παναθηναϊκό ήταν.

Καλά κάνει και σκοράρει. Άλλωστε γι’ αυτό πληρώνεται. Καλά κάνει και τα πανηγυρίζει όπως νοιώθει. Ας βγάλει τη φανέλα, ας πάει να χορέψει στο κόρνερ, ας δείξει τον αριθμό της φανέλας στους οπαδούς του αντιπάλου. Ας, ας, ας… Ωστόσο κινήσεις που μπορούν πολύ εύκολα να παρεξηγηθούν και να παρερμηνευθούν, καλό θα ήταν να μην υπάρχουν. Αν λέμε οτι θέλουμε κάποια στιγμή να περιοριστεί η βία, πρέπει και οι ποδοσφαιριστές να συμβάλουν σε αυτό.