Μία μάλλον κακή -όπως εξελίχθηκε- Κυριακή ήρθε εχθές για τον Παναθηναϊκό. Τόσο σε ποδόσφαιρο όσο και σε μπάσκετ, το τριφύλλι ηττήθηκε από έναν -θεωρητικά πάντα- κατώτερο οσφπ. Και αν μεν στο μπάσκετ η ήττα έχει μικρή σημασία (αν και η διαφορά δεν είναι ευκαταφρόνητη), στο ποδόσφαιρο η ήττα έφερε και απώλεια της πρώτης θέσης στην κούρσα κατάκτησης του πρωταθλήματος.
Να δούμε όμως κάποια πράγματα από τα δύο ματς. Κάποια σημαντικά στοιχεία -στατιστικά και μη- που σημάδεψαν τις δύο αναμετρήσεις.
Στο ποδόσφαιρο πρώτα που προηγήθηκε χρονικά. Υπήρχαν φάσεις, υπήρχαν ευκαιρίες. Ωστόσο δεν υπήρχε πάθος. Δεν υπήρχε τσαμπουκάς. Δεν υπήρχε δύναμη. Ορισμένες φορές έβλεπα την ομάδα η οποία λες και περπάταγε αντί να τρέχει στην αντεπίθεση. Η πληρέστατή μας μεσαία γραμμή από κάποιο σημείο και μετά παραδώθηκε αμαχητί στον Ντουντού και τον κουτσό Μαρέσκα. Μόνος του πάλευε ο Ζιλμπέρτο αφού Σιμάο και Κατσουράνης ουδέποτε μπόρεσαν να μπουν στο πνεύμα της αναμέτρησης. Καλός (όχι κακός θα ήταν το πιο σωστό) ο Γκάμπριελ αλλά ουδείς κατάλαβε γιατί ο Τεν Κάτε επέλεξε αυτός και όχι τον ταχύτερο Λέτο.
Και βέβαια στην κορυφή όλων η αμυντική μας λειτουργία. Το μόνιμό μας πρόβλημα φέτος. Που σε τόσα και τόσα ματς φέτος το πρόβλημα έχει κάνει την εμφάνισή του. Σε Ελλάδα και Ευρώπη, με μικρούς ή μεγάλους αντιπάλους. Και που παρ’ όλα αυτά οι ιθύνοντες είπαν οτι…”όχι δεν χρειαζόμαστε ενίσχυση”. Φάτα λοιπόν τα σκατά τώρα…. Και τα δύο γκολ του οσφπ αποτέλεσαν ευγενική χορηγία της αμυντικής μας γραμμής.
Πάμε και στο βραδυνό. Οι συνθήκες ήταν τέτοιες που ο Παναθηναϊκός έπρεπε να κερδίσει. Έπρεπε διότι έδειχνε να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον οσφπ, πιο δεμένος και πιο αποτελεσματικός. Ωστόσο η ομάδα ουδέποτε μπήκε στο παρκέ, με αποτέλεσμα όχι απλά να χάσει αλλά να χάσει και με μία διαφορά που ενδεχομένως να αποτελέσει και αγκάθι στο να καλυφθεί. Βέβαια πέρυσι η ομάδα απέδειξε οτι δεν την απασχολούν ζητήματα όπως το πλεονέκτημα έδρας. Ωστόσο -επειδή δεν μπορεί κάθε μέρα να είναι Κυριακή- ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, και πάντα πρέπει να φροντίζουμε για το καλύτερο σε οτι αφορά τα αποτελέσματα.
Αμυντικά ο Παναθηναϊκός δεν υπήρχε εχθές. Δεχθήκαμε 87 πόντους και αυτό το νούμερο ήταν πολύ μεγάλο. Η περιφερειακή μας άμυνα έδωσε το δικαίωμα στον μεν Παπαλουκά να σκοράρει 20 πόντους, στον δε Κλέϊζα να βάλει 11 συνεχόμενους στο κρισιμότερο σημείο της αναμέτρησης. Το ίδιο και με την άμυνα και τις βοήθειες εντός ρακέτας όπου ο Τσίλντρες έκανε ένα σχετικό πάρτι σκοράροντας και αυτός 20π με 3 ή 4 γκολ-φάουλ. 16 λάθη και 11 χαμένα ριμπάουντ συμπληρώνουν το παζλ της χθεσινής μας εικόνας και ήττας. Σίγουρα πάντως ο Ομπράντοβιτς είδε τι έφταιξε, και ξέρει τι να κάνει ώστε να το διορθώσει. Και μπορεί μεν στην Ελλάδα ο συναγωνισμός να είναι πρακτικά ανύπαρκτος, ωστόσο πάντα πρέπει να προσέχει κανείς. Και βέβαια υπάρχει και η Ευρολίγκα με αρκετές ομάδες στο ίδιο ή περίπου το ίδιο επίπεδο με εμάς και με στόχο την κορυφή.
Συννεφιασμένη Κυριακή λοιπόν η χθεσινή. Και αν μεν για το μπάσκετ ήταν απλά μία ήττα η οποία θα προβληματίσει αλλά δεν θα ανησυχίσει, για το ποδόσφαιρο ήταν μία τεράστια χαμένη ευκαιρία. Στο να “τελειώσει” τους πεθαμένους, στο να σταθεροποιηθεί στην κορυφή, στο να αποβάλει το άγχος για τη συνέχεια. Αντ’ αυτού η καρδάρα με το γάλα χύθηκε και η ομάδα πάλι βρίσκεται στο κυνήγι….
υ.γ. Δεν ξέρω αν αληθεύουν οι καταγγελίες του Τζόρβα στον Κάκο περί σημαδιού με αεροβόλο κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Αν είναι αλήθεια όμως, τότε πρέπει να γίνει κάτι και άμεσα μάλιστα…
υ.γ.2. όπως βλέπετε δεν ασχολούμαι με τα βεγγαλικά, φωτοβολίδες και λοιπά αντικείμενα που έπεσαν προς τον Τζόρβα. Πλέον θεωρούνται συνηθισμένο φαινόμενο.
Loading ...
