Ο Αύγουστος δεν έχει καν περάσει και ο Παναθηναϊκός κινδυνεύει για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια να μην συνεχίσει στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αποκλεισμός από το UCL από…την Οντένσε και τρώγοντας 4 στο ΟΑΚΑ, και σχεδόν αποκλεισμός από…την Μακάμπι Τελ Αβίβ (ναι ναι αυτή που γελάγαμε πέρυσι όταν απέκλεισε το γάβρο)!!!

Τι φταίει για όλα αυτά; Τι φταίει για την κατάντια του ποδοσφαιρικού τμήματος; Σίγουρα πάντως δεν φταίνε οι παίκτες και ο προπονητής. Αυτοί (οι παίκτες) τόσο ξέρουν ή μπορούν και τόσο παίζουν. Κανείς δεν είπε οτι ο Κουίνσι, ο Τότσε και οι υπόλοιποι είναι παικταράδες που απλά περπατάνε. Μέτριοι παίκτες, φθηνές ή βιαστικές επιλογές προκειμένου απλά να συμπληρωθεί ένα συμπαθές ρόστερ προκειμένου να μην χαθεί η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα για του χρόνου και -αν γίνει κανα θαύμα- μπας και πάρουμε κανα φράγκο από την Ευρώπη.

Αλλά από ανύπαρκτη και χαμένη στον κόσμο της διοίκηση, τι να περιμένει κανείς; Από διοίκηση που αντιμετοποίζει ο ένας μέτοχος τον άλλο εγωιστικά και ως εχθρό, προκοπή δεν πρόκειται να δούμε. Και μαζί με την προκοπή δεν πρόκειται να δούμε ούτε αλλαγή νοοτροπίας αλλά ούτε και λεφτά για ενίσχυση. Φεύγουν Ζιλμπέρτο και Σισέ. Οι επιλογές διοίκησης & προπονητή για την αντικατάστασή τους είναι…ποιές; O 33άρης Κατσουράνης ή ο Σιμάο που μένει μέχρι να φύγει; Θα αποκτηθεί κεντρικός αμυντικός αφού ο Μπουμσόνγκ μάλλον φεύγει; Θα αποκτηθεί σοβαρός επιθετικός ή θα μείνουμε με τον Ζεκά και τον συμπαθή πλην όμως λίγο Πετρόπουλο; Και -το κυριότερο- θα πάρει σοβαρή θέση η διοίκηση στο φιάσκο με τα στημένα; Θα δείξει πυγμή επιτέλους προκειμένου να τελειώνουμε μία και για πάντα με το φιάσκο;;;

Γι’ αυτό λέω και φωνάζω τόσο καιρό. Οι παίκτες δεν φταίνε. Κάνουν αυτό που μπορούν σε γενικές γραμμές. Το κακό ξεκινάει από την κορυφή και εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Σε αυτούς που επέλεξαν τους παίκτες αυτούς…