Έπρεπε να περάσουν 15 πικρά γαυρικά χρόνια για να βρεθεί ένας εξωδιοικητικός παράγοντας (κι ο νοών νοήτω), να πληρώσει το γαύρο με το ίδιο νόμισμα. Να υποστεί και να υποφέρει από δω και πέρα τα ίδια δεινά που υπέβαλλε την ομάδα μας όλα αυτά τα χρόνια. Να κατακρεουργείται από μικροομάδες. Να σακατεύονται οι παίκτες του από αληταράδες που μαζεύουν απ’ τα σοκάκια και τις αλάνες της Τρίπολης, της Ξάνθης, των Ιωαννίνων, της Καβάλας και άλλων “φιλόξενων” πόλεων της επαρχίας. Να χάνει το πρωτάθλημα μ’ αυτό τον τρόπο και να το βουλώνει!
Φέτος παίρνουμε -όπως όλα δείχνουν- το πρωτάθλημα. Και αυτό το οφείλουμε στα παλικάρια μας που -είτε παίζουν καλή μπάλα, είτε μέτρια- θυσίαζαν την σωματική τους ακεραιότητα σε κάθε παιχνίδι. Αλλά και στον παραπάνω παράγοντα που κινούσε τα νήματα. Δεν είναι αυτός ο Παναθηναϊκός τρόπος να κερδίζουμε πρωταθλήματα. Όμως όπως αποδεικνύεται είναι ο ΜΟΝΟΣ που καταλαβαίνει ο γαύρος. Τι να γίνει;

Akis Politios

Το σημερινό ματς με τον οσφπ -σε συνδυασμό με το 0-1 της αεκ επί του μπαοκ στην τούμπα- σε καμία περίπτωση δεν δημιουργεί άμεσο βαθμολογικό πρόβλημα στο τριφύλλι. Πρώτοι είμασταν και πρώτοι παραμένουμε. Ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το 0-1, εμένα προσωπικά μου δείχνει αδυναμία στη διαχείριση κρίσης από πλευράς τόσο του προπονητικού τιμ όσο φυσικά και της διοίκησης.

Ο Νιόμπλιας είχε μεν τα όσα δίκαια στον καταρτισμό της αμυντικής διάταξης (τραυματισμοί) αλλά:

• ατύχησε στην αλλαγή Σιμάο αμέσως μετά το 0-1. Ο κορυφαίος -μέχρι εκείνο το σημείο- Μοζαμβικανός θυσιάστηκε από τον κόουτς για τα πόδια του Νίνη, την ίδια ώρα που ο Καραγκούνης ήταν εκτός κλίματος και ο Σαλπιγγίδης απλά…συμπαθητικός. Η αλλαγή αυτή άδειασε τη μεσαία μας γραμμή αφού ο έτερος κορυφαίος Ζιλμπέρτο δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του. Έτσι ο οσφπ πήρε εύκολα τη μεσαία γραμμή και -σε συνδυασμό με το γεγονός οτι στα στημένα και όχι μόνο- φεύγαμε σχεδόν όλοι μπροστά, απείλησε δύο φορές με δεύτερο γκολ.
• Δεν τόλμησε με δεύτερο καθαρό επιθετικό από κάποιο σημείο και μετά. Έστω και τον Σαλπιγγίδη δίπλα στον Σισέ, και όχι περιφερόμενο έξω απ’ την περιοχή ή γλύφοντας τις γραμμές του πλαγίου. Ο Γάλλος απελπιστικά μόνος, έτρεχε ακατάπαυστα για να ξεμαρκάρεται με ή χωρίς τη μπάλα, ωστόσο πολλές φορές αποτέλεσε μάλλον εύκολη λεία για το αμυντικό δίδυμο των αντιπάλων. Και σε μία από τις λίγες φορές που ξεμαρκαρίστηκε με αξιώσεις ατύχησε, αφού το πλασέ του βρήκε το δοκάρι του…κηπουρού.

Η διοίκηση για μία ακόμα φορά χρεώνεται το οτι ουδέποτε φρόντισε να εφοδιάσει την ομάδα με έναν κεντρικό αμυντικό της προκοπής. Καταντάει κουραστικό το ξέρω. Ιδίως τώρα που μένουν τρεις αγωνιστικές μέχρι το τέλος και που αν όλα πάνε καλά, θα πανηγυρίσουμε το πρωτάθλημα. Ωστόσο θεωρώ απαράδεκτο για άλλο ένα ματς η άμυνά μας να εκτείθεται απέναντι σε επιθέσεις…αστείες. Θυμηθείτε πως φάγαμε το πρώτο γκολ στο Καραϊσκάκη, και πως φάγαμε και το σημερινό. Το μόνο που αλλάζει λίγο είναι η απόσταση από την οποία έγινε η σέντρα. Κατά τα άλλα το χάος. Η πράσινη οπισθοφυλακή απούσα, και ο αντίπαλος επιθετικός παίρνει μόνος του την κεφαλιά σαν σε προπόνηση. Και σήμερα όχι μόνο πήρε την πρώτη κεφαλιά αλλά πήρε και το ριμπάουντ…

Ελπίζω μονάχα η στενομυαλιά της διοίκησης και όσων εισηγήθηκαν τη μη απόκτηση του όποιου σοβαρού αμυντικού, να μην μας βγει ξυνή… τίποτε άλλο. Γιατί ναι μεν έχουμε τέσσερις βαθμούς διαφορά, ωστόσο τα εναπομείναντα παιχνίδια μας, μόνο εύκολα δεν είναι. Ατρόμητος στο Περιστέρι, ηρακλής στο ΟΑΚΑ και ΠΑΣ στα Γιάννενα…

Όλα ιδανικά λοιπόν αυτό το Σαββατοκύριακο. Κατ΄αρχάς τα κορίτσια του βόλλεϊ κατέκτησαν άλλον έναν τίτλο απέναντι στις κόκκινες άτιτλες και απέδειξαν περίτρανα ποιός έχει τα σκήπτρα, ποιός έχει την καλύτερη ομάδα και ποιός απλά…σκύβει το κεφάλι… Ένα τεράστιο μπράβο λοιπόν στον Τάκη Φλώρο και τα κορίτσια του…

Στα της μπάλας, πάλι όλα ήρθαν ιδανικά. Πράσινο διπλό (έστω και δύσκολα), ήττα του παοκ από τον άρη και η διαφορά στην κορυφή είναι πλέον 5β από τον παοκ και 7β από τον οσφπ. Αν και δεν παίξαμε σπουδαίο ποδόσφαιρο, καταφέραμε τελικά να πάρουμε το διπλό στο βούρκο της Τρίπολης και πλέον πάμε στο ντέρμπι με σχετική βαθμολογική άνεση και ασφάλεια. Βέβαια δεν θα μπω καν στη λογική να συζητήσω περί όλων των αποτελεσμάτων που μας ταιριάζουν ή μας βολεύουν. Δεν θα μπω γιατί πολύ απλά ένα είναι το αποτέλεσμα που θέλω στο ντέρμπι. Νίκη και μόνο νίκη. Όπως σε κάθε παιχνίδι άλλωστε, θέλω το τριφύλλι να κατεβαίνει για να νικάει. Νίκη λοιπόν στο ντέρμπι, τόσο για την -βαθμολογική- ουσία όσο και για το πανηγυρικό του πράγματος…

[υ.γ.1] Διάβασα εδώ το σχόλιο του αναγνώστη Μανώλη για τον Λουκά Βύντρα και τη σύμπτωση του τότε (2004) με το σήμερα (2010). Πραγματικά τρομερή!!

[υ.γ.2] Πως τα φέρνει η μοίρα Πανόπουλε. Να πρέπει να σου δώσει το ματς στο Καραϊσκάκη ο Σωκράτης, και ΑΝ σωθείς…

[υ.γ.3] Εντόπισα μέσω twitter, ένα άρθρο σύμφωνα με τον συγγραφέα του οποίου, ο παοκ σφαγιάστηκε εχθές από τον Σπάθα, προκειμένου να ευνοηθεί βαθμολογικά ο Παναθηναϊκός. Είναι πραγματικά να γελάει κανείς με το κείμενο και την τοποθέτηση περί κατεστημένου που δεν αφήνει τον παοκ να ορθοποδήσει κλπ κλπ κλπ, όταν εχθές ο υποψήφιος πρωταθλητής (και καιγόμενος για το αποτέλεσμα) έκανε την πρώτη του ευκαιρία (και αυτή με σουτ εκτός περιοχής) στο 75′

Από εχθές το βράδυ και μετά τη λήξη του αγώνα του τριφυλλιού στο Βελιγράδι, έχουν βαλθεί τα περισσότερα ΜΜΕ να μιλάνε για χείρα βοηθείας του Παναθηναϊκού προς το Μαρούσι. Υπό την ένοια οτι αν την ερχόμενη αγωνιστική το Μαρούσι κερδίσει το μεταξύ μας παιχνίδι -και παράλληλα η Παρτιζάν χάσει στη Βαρκελώνη-, τότε οι κίτρινοι περνάνε ως 2οι στους “8″ της διοργάνωσης.

Και μπορεί μεν επί της ουσίας να έχουν δίκαιο αφού τα πάντα είναι ρευστά μέχρι να ολοκληρωθεί και η 6η αγωνιστική, αλλά εγώ ως Παναθηναϊκός δεν θέλω να δώσω χείρα βοηθείας σε κανέναν. Σε κανένα Μαρούσι ή σε καμία Παρτιζάν. Αν είναι καλύτεροι ή αν παίξουν καλύτερα, ας έρθουν να κερδίσουν. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει αποκλειστεί και να μην κυνηγάει κάτι το ιδιαίτερο σε βαθμολογικό επίπεδο, ωστόσο -οφείλει και- θα παίξει για την ιστορία του. Για το ονόρε. Για τη φανέλα και τον κόσμο. Και δεν πρόκειται να χαρίσει το ματς για να προκριθεί μία άλλη Ελληνική ομάδα.

Φλεβάρης του 2004. Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας διεξάγεται φιλικός αγώνας για την έλευση του Εζέκιελ Γκονζάλες. Παρατηρούσα γύρω μου τα διάφορα «πανιά», όπου το ένα συγκεκριμένα έγραφε «96 χρόνια ιστορίας ΑΠΑΙΤΟΥΝ  γήπεδο». Τονίζω το «απαιτούν» διότι τόσα χρόνια ο Παναθηναϊκός πηγαίνει να διεκδικήσει κάτι που δικαιωματικά πρέπει να αποκτήσει και του το στερούν οι εκάστοτε πολιτικοί και οι όποιες τρικλοποδιές που μπαίνουν από αλλόθρησκους. Το θέμα είναι πως ο Παναθηναϊκός μετράει 102 χρόνια ιστορίας και ακόμα προσπαθούμε να βάλουμε το πρώτο τούβλο, τον πρώτο λίθο στο παλάτι της ομάδας μας. Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά, όπως η προβλεπόμενη έκταση στο Γουδί που αντικαταστάθηκε από την έκταση του Βοτανικού με εμπορικό κέντρο κλπ. Τι κι αν άλλαξαν κυβερνήσεις από τότε; Τι κι αν ακούσαμε υποσχέσεις και υποσχέσεις;

Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται στο τη στιγμή χωρίς να έχει δικό του γήπεδο, μιας και το γήπεδο επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δε μπορεί λόγω θέσεων να καλύψει τις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της ομάδας μας. Μετά από το παραπάνω κουραστικό κείμενο, κλείνω με αυτό που θέλω να πω από την αρχή. Αφού δε μας σέβονται, ας μας φοβηθούν! Ας νιώσουν τη φωνή του λαού μας, τη φωνή του κόσμου του Παναθηναϊκού, των 30.000 ανθρώπων που έριξαν το καθεστώς Βαρδινογιάννη και έδωσαν με τη φωνή τους τη δυνατότητα στην ομάδα μας να μπουν νέα πρόσωπα με δύναμη και χρήματα για να πάμε ακόμα πιο πάνω. Και αυτή τη φορά όχι 30.000 αλλά 130.000 και 230.000 έξω από το μεγαλύτερο μπουρδέλο αυτή της χώρας που λέγεται Βουλή για αρχή και έξω από το δεύτερο σε σειρά, το Μέγαρο Μαξίμου, για να αποκτήσουν σάρκα και οστά τα όνειρα του κόσμου του Παναθηναϊκού!

ΥΓ1: Το κείμενο το ξεκινάω με αφορμή ενα πανό. Ας θυμηθούν κάποιοι από πότε κρατάει αυτή η ιστορία. Μήπως από τις αρχές των ‘90s; Μήπως τη βόλτα Αβραμόπουλου – Φιλιππίδη με ελικόπτερο πάνω από την έκταση στο Γουδί αρχές των 00’s; Καλή μας νύχτα, αλλά ας ξυπνήσουμε επιτέλους!

ΥΓ2: Συγγνώμη για την έκταση του κειμένου, νομίζω ότι έγραψα πολύ λίγα σε σχέση με όσα πρέπει να γραφτούν, όμως σέβομαι τους αναγνώστες και ήδη κούρασε το κείμενο.
Φιλικά,
Θοδωρής.