Ο διορισμένος σήμερα έπαιζε με τον Ατρόμητο εντός έδρας. Και όπως σχεδόν σε όλα τα φετινά ματς, η απόδοσή του ήταν επιεικώς μέτρια. Ο Ατρόμητος λοιπόν όσο το ματς έμενε στο 1-0, είχε δικαίωμα στην ελπίδα και προσπαθούσε για κάτι καλό στα πλαίσια των δυνατοτήτων του. Και θα το πετυχαινε στο 64′ αν δεν βρισκόταν ο ανεκδιήγητος άρχοντας του αγώνα ονόματι Γιάχος να κλείσει τα μάτια σε ανατροπή του παικτη του Ατρομήτου Σαγκανόφσκι από τον Μέλμπεργκ. Συγκεκριμένα ο Πολωνός επιθετικός των φιλοξενουμένων προσπάθησε να κάνει προσποίηση εντός περιοχής για να αποφύγει 2 παίκτες του γάβρου, και ο Μέλμπεργκ του κράτησε το πόδι στο χορτάρι με τη σκάρα του, ρίχνοντάς τον κάτω. Ο ορισμός του πέναλτι δηλαδή…Και ο διαιτητής για όλα αυτά το μόνο που έκανε ήταν να τιμωρήσει τον Περόνε που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί…

Να ποιά θα είναι η συνέχεια του πρωταθλήματος σε διαιτητικό επίπεδο. Το παρακράτος λυσσάει να κόψει το πρωτάθλημα από το τριφύλλι και να το δώσει στον διορισμένο. Και τώρα που έχουμε -σχεδόν- βγάλει τα ματάκια μας με τα ίδια μας τα χέρια και οι οκτώ βαθμοί έγιναν δύο, το παρακράτος φροντίζει ώστε να σπρώχνει τον διορισμένο όπου και όπως και όσο μπορεί. Ώστε να τον κρατήσει ζωντανό πάσει θυσία στις έξι αγωνιστικές που απομένουν. Και δεν ξέρω αν η ΠΑΕ μπορούσε ή μπορεί παρασκηνιακά να κάνει κάτι για το θέμα αυτό και για τους διάφορους καμικάζι Γιάχους που ξεφυτρώνουν ως δια μαγείας, αν όμως είχαμε κρατήσει τη διαφορά της βαθμολογίας γύρω στους οκτώ βαθμούς, θα αισθανόμασταν πιο σίγουροι. Γιατί πλέον, όσο καλά και να παίζουμε, ότι και να κάνουμε εντός γηπέδου, αν μας προκύψει ένας…Γιάχος, τη βάψαμε.

[υ.γ. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Αλλο το στερώ ένα γκολ και άλλο το στερώ ένα πέναλτι. Ωστόσο όταν στη μικρή ομάδα της στερείς την -ενδεχομένως- μοναιδκή αξιόλογη ευκαιρία για να σκοράρει, είναι σαν να της στερείς το γκολ. Δύσκολα θα έχει δεύτερη ευκαιρία]

Τελικά χρειαζόταν στόπερ ή όχι; Χρειαζόταν να αποκτηθεί κάποιος αξιόπιστος κεντρικός αμυντικός στο τριφύλλι τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου; Η διοίκηση απεφάνθη πως όχι και πως η ομάδα θα πορευόταν με το υπάρχον υλικό. Κάτι που αποδεικνύεται -ως τώρα- λάθος ως απόφαση. Στα πέντε τελευταία ματς το τριφύλλι έχει 10 χαμένους βαθμούς. Το προβάδισμα και η διαφορά των 8β που είχαμε από τους διώκτες μας έχει πέσει στην σχεδόν ελάχιστη τιμή των δύο βαθμών μετά και τη νέα γκέλα στην Τούμπα. Σε ένα ματς όπου τουλάχιστον το ένα γκολ (το 2ο) αποτέλεσε ευγενική χορηγία της άμυνάς μας στον Μουσλίμοβιτς ο οποίος έφυγε μόνος του στην κόντρα ως άλλος πολίστας!! Πριν από αυτό το ματς είχαμε την Καβάλα και τον Σμολάρεκ (δις), και δύο αγωνιστικές νωρίτερα το 1-1 με την αεκ. Ματς στα οποία δεχτήκαμε γκολ (και τελικά χάσαμε βαθμούς) εξ’ αιτίας λαθών της άμυνάς μας…

υ.γ.1: Και βέβαια να μην ξεχάσω πως μέσα σε αυτή την πεντάδα (με εξαίρεση το νικηφόρο 0-3 στη Λάρισα) αγώνων, υπήρχαν δύο στα οποία δεν σκοράραμε καν… Ένα γκολ να είχαμε βάλει στο Χαριλάου ή κόντρα στην Καβάλα (πριν σκοράρουν) και η εξέλιξή τους θα ήταν διαφορετική…

υ.γ.2: Μένουν ακόμα επτά αγωνιστικές. Επτά νίκες και το πρωτάθλημα είναι πράσινο. Όχι λάθη, όχι επιπολαιότητες. Συγκέντρωση απλά και προσοχή…

Και

• Ασίστ με το χέρι του Στολτίδη, πέναλτι ο Σπάθας στο Παγκρήτιο.
• Αλλωνίζει στην περιοχή ο Τοροσίδης, γκολ ο Σπάθας στο Παγκρήτιο.
• Δολοφονικό χτύπημα καράτε ο Μέλμπεργκ, κίτρινη ο Σπάθας στο Παγκρήτιο.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε αν η παράγκα έχει εξαλειφθεί ή αν υπάρχει ακόμα. Αν υπάρχει λέει; Ζει και βασιλεύει και προσπαθεί να αναστήσει τον πεθαμένο. Πάλι καλά που δεν ανακάλυψε και κάτι το μεμπτό στο γκολ του Μπούντιμιρ.

0-2 λοιπόν σήμερα στο Παναθηναϊκός-Καβάλα. Ήττα καθαρή και ΔΙΚΑΙΗ. Και σαφώς αξίζουν όλα τα συγχαριτήρια στην ομάδα της Καβάλας για το ωραίο ποδόσφαιρο που παίζει και για το πάθος με το οποίο κυνηγάει όλα ανεξαιρέτως τα παιχνίδια.

Ο Παναθηναϊκός ωστόσο απογοήτευσε. Απογοήτευσε οικτρά. Όχι όμως με το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα αν και δεν ήταν αναμενόμενο υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν αποτελεί πρόβλημα για εμένα. Οι ήττες είναι μέσα στο πρόγραμμα για οποιαδήποτε ομάδα και κόντρα σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Ήττες ή στραβά αποτελέσματα θα έρθουν και άλλα ενδεχομένως. Είτε σε ντέρμπι ή δύσκολα ματς, είτε σε ματς από αυτά που χαρακτηρίζονται “εύκολα”.

Το πρόβλημα και η απογοήτευση είναι προϊόντα της ΚΑΚΗΣ εμφάνισης. Ελάχιστες μέτριες ευκαιρίες (μοναδική σοβαρή ευκαιρία στο 90′ και με το σκορ ήδη 0-2), έλειψη πάθους και δύναμης και…άμυνα για τα θηρία. Και δυστυχώς με τέτοιες εμφανίσεις δεν ξέρω αν ο Παναθηναικός μπορεί να έχει τύχη για τη συνέχεια. Ελπίζω απλά η σημερινή εμφάνιση να ήταν απλά μία κακή παρένθεση και η ομάδα να επιστρέψει γρήγορα στις επιτυχίες (πρωτίστως) και τις καλές εμφανίσεις (δευτερευόντως). Ιδανικά και στα δύο μαζί…

Μόνο ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί η νίκη του Παναθηναϊκού στο Αλκαζάρ. Όχι τόσο διότι εξασφαλίζει κάτι (άλλωστε απομένουν πολλές αγωνιστικές και αρκετά δύσκολα ματς), όσο διότι η ομάδα έδειξε μέσα στο γήπεδο πόσο πολύ ήθελε το αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν παίζεις  όπως έπαιξε εχθές το τριφύλλι και κερδίζεις σε μία από τιις ιδιαίτερα καυτές έδρες της επαρχίας, απέναντι σε μία αντίπαλο που καίγεται για βαθμούς και σε ένα γήπεδο που περισσότερο νερό είχε παρά χορτάρι, ε τότε μόνο ως νίκη τίτλου μπορεί να χαρακτηριστεί το αποτέλεσμα. Και μπορούσε και ακόμα περισσότερα γκολ το τριφύλλι. Ας είναι καλά ο πορτιέρο των γηπεδούχων που έπιασε -κατά στιγμές- τα άπιαστα…

Ενοείται φυσικά πως τίποτα δεν έχει κριθεί και τίποτα δεν έχει τελειώσει. Το πρωτάθλημα έχει ακόμα δρόμο. Αν όμως η ομάδα συνεχίσει να παίζει όπως έπαιξε εχθές στο Αλκαζάρ, τότε δεν έχει να φοβηθεί τίποτε.

Εχθές έγραφα οτι η πρόκριση περνάει από το Βελιγράδι. Υπολογίζοντας οτι το αποτέλεσμα κόντρα στο Μαρούσι θα ήταν θετικό.Και όμως κάτι μέσα μου έλεγε οτι ο χθεσινός αγώνας θα ήταν δύσκολος. Και τελικά όχι μόνο ήταν δύσκολος αλλά το αποτέλεσμα ήταν το χειρότερο δυνατό. Και δυστυχώς δεν ξέρω αν αυτή η ομάδα μπορεί να σηκώσει κεφάλι, να ορθώσει το ανάστημά της και ως; γνήσιος πρωταθλητής Ευρώπης να κάνει το καθήκον του.

Και σε πρώτη φάση αυτό που θέλω να δω είναι την ομάδα να παλεύει. Να παλεύει και να ιδρώνει για 40′ και για τη νίκη. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η νίκη (ευπρόσδεκτη πάντα) όσο το να βλέπω την ομάδα να παλεύει. Γιατί αυτό που είδα εχθές (αλλά και μία εβδομάδα προιν κόντρα στην Παρτιζάν) ήταν ένα φάντασμα του Παναθηναϊκού. Και δεν μπορώ άλλα φαντάσματα. Δεν με ενδιαφέρει να διασκεδάζω βλέποντας 30άρες κόντρα στον Κολοσσό και την Ολύμπια Λάρισας και όταν έρχονται τα δύσκολα η ομάδα να κάθεται αδικαιολόγητα. Θέλω να δω έναν Παναθηναϊκό σταθερό στην απόδοσή του και ουσιαστικό.

Και βέβαια μη γυρίσει και πει κανείς οτι η ομάδα έχει πολλούς τραυματισμούς και γι’ αυτό κάνει αυτά τα αποτελέσματα. Δεν νομίζω οτι χρειαζόταν εχθές ο Τσαρτσαρής για να κερδίσει ο Παναθηναϊκός το Μαρούσι.  Ή οτι ο Μπατίστ ήταν επηρεασμένος επειδή ήταν 20 μέρες εκτός δράσης. Το αντίθετο θα έλεγα. Άλλωστε η ζημιά από το Μαρούσι έγινε από την περιφέρεια, εκεί όπου το τριφύλλι δεν είχε καμία δικαιολογία για τραυματισμούς ή ελείψεις.

Κλείνοντας -και χωρίς να θέλω να μεμφθώ ή να ειρωνευθώ τον Ομπράντοβιτς- θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής: Πρώτον, γιατί ο Πέκοβιτς δεν αγωνίστηκε σχεδόν καθόλου στην επανάληψη; Συνέβη κάτι (πχ διάστρεμα) ή ήταν καθαρά λόγοι τακτικής; Δεύτερον: Γιατί δεν αγωνίστηκε καθόλου ο Σάρας; Είχε πρόβλημα; επαναλαμβάνω οτι οι ερωτήσεις απλά ζητούν απαντήσεις και δεν έχουν σκοπό να κρίνουν τις επιλογές Ομπράντοβιτς…