Panatha.gr blog

Μετά την ολοκλήρωση της σημερινής αγωνιστικής, ο Παναθηναϊκός παραμένει πρώτος. Με διαφορά δύο βαθμών από τον παοκ και πέντε από τον διορισμένο. Και ενώ απομένουν πέντε αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος. Μόνο νίκες ως το τέλος και το πρωτάθλημα θα έρθει. Ας παίξουν οι παίκτες μας τη μπάλα που ξέρουν και μπορούν και δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε και κανέναν. Κανέναν αντίπαλο και κανένα κοράκι που θα θελήσει ή θα τολμήσει να μας αγγίξει. Το οτι ο διορισμένος έχασε σήμερα δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Η διαφορά μας από τον δεύτερο μπαοκ παραμένει στους δύο βαθμούς και ανά πάσα στιγμή μποορύμε να πάθουμε ζημιά από τυχόν βαθμολογική μας απώλεια. Οπότε κανείς δεν πρέπει να επαναπαυθεί από το σημερινό 1-0 του ηρακλή κόντρα στον οσφπ. Ναι μεν, τον ρίχνει στην τρίτη θέση αλλά εμάς θα πρέπει να μας κρατήσει σε διαρκή εγρήγορση και επιφυλακή. Έρχονται δύσκολα ή/και πονηρά παιχνίδια και θα πρέπει να έχουμε ένα στόχο και μόνο. Τη νίκη και τίποτε άλλο. Να μην ξαναχύσουμε την καρδάρα με το γάλα.

Από εχθές το βράδυ και μετά τη λήξη του αγώνα του τριφυλλιού στο Βελιγράδι, έχουν βαλθεί τα περισσότερα ΜΜΕ να μιλάνε για χείρα βοηθείας του Παναθηναϊκού προς το Μαρούσι. Υπό την ένοια οτι αν την ερχόμενη αγωνιστική το Μαρούσι κερδίσει το μεταξύ μας παιχνίδι -και παράλληλα η Παρτιζάν χάσει στη Βαρκελώνη-, τότε οι κίτρινοι περνάνε ως 2οι στους “8″ της διοργάνωσης.

Και μπορεί μεν επί της ουσίας να έχουν δίκαιο αφού τα πάντα είναι ρευστά μέχρι να ολοκληρωθεί και η 6η αγωνιστική, αλλά εγώ ως Παναθηναϊκός δεν θέλω να δώσω χείρα βοηθείας σε κανέναν. Σε κανένα Μαρούσι ή σε καμία Παρτιζάν. Αν είναι καλύτεροι ή αν παίξουν καλύτερα, ας έρθουν να κερδίσουν. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει αποκλειστεί και να μην κυνηγάει κάτι το ιδιαίτερο σε βαθμολογικό επίπεδο, ωστόσο -οφείλει και- θα παίξει για την ιστορία του. Για το ονόρε. Για τη φανέλα και τον κόσμο. Και δεν πρόκειται να χαρίσει το ματς για να προκριθεί μία άλλη Ελληνική ομάδα.

Φλεβάρης του 2004. Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας διεξάγεται φιλικός αγώνας για την έλευση του Εζέκιελ Γκονζάλες. Παρατηρούσα γύρω μου τα διάφορα «πανιά», όπου το ένα συγκεκριμένα έγραφε «96 χρόνια ιστορίας ΑΠΑΙΤΟΥΝ  γήπεδο». Τονίζω το «απαιτούν» διότι τόσα χρόνια ο Παναθηναϊκός πηγαίνει να διεκδικήσει κάτι που δικαιωματικά πρέπει να αποκτήσει και του το στερούν οι εκάστοτε πολιτικοί και οι όποιες τρικλοποδιές που μπαίνουν από αλλόθρησκους. Το θέμα είναι πως ο Παναθηναϊκός μετράει 102 χρόνια ιστορίας και ακόμα προσπαθούμε να βάλουμε το πρώτο τούβλο, τον πρώτο λίθο στο παλάτι της ομάδας μας. Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά, όπως η προβλεπόμενη έκταση στο Γουδί που αντικαταστάθηκε από την έκταση του Βοτανικού με εμπορικό κέντρο κλπ. Τι κι αν άλλαξαν κυβερνήσεις από τότε; Τι κι αν ακούσαμε υποσχέσεις και υποσχέσεις;

Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται στο τη στιγμή χωρίς να έχει δικό του γήπεδο, μιας και το γήπεδο επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δε μπορεί λόγω θέσεων να καλύψει τις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της ομάδας μας. Μετά από το παραπάνω κουραστικό κείμενο, κλείνω με αυτό που θέλω να πω από την αρχή. Αφού δε μας σέβονται, ας μας φοβηθούν! Ας νιώσουν τη φωνή του λαού μας, τη φωνή του κόσμου του Παναθηναϊκού, των 30.000 ανθρώπων που έριξαν το καθεστώς Βαρδινογιάννη και έδωσαν με τη φωνή τους τη δυνατότητα στην ομάδα μας να μπουν νέα πρόσωπα με δύναμη και χρήματα για να πάμε ακόμα πιο πάνω. Και αυτή τη φορά όχι 30.000 αλλά 130.000 και 230.000 έξω από το μεγαλύτερο μπουρδέλο αυτή της χώρας που λέγεται Βουλή για αρχή και έξω από το δεύτερο σε σειρά, το Μέγαρο Μαξίμου, για να αποκτήσουν σάρκα και οστά τα όνειρα του κόσμου του Παναθηναϊκού!

ΥΓ1: Το κείμενο το ξεκινάω με αφορμή ενα πανό. Ας θυμηθούν κάποιοι από πότε κρατάει αυτή η ιστορία. Μήπως από τις αρχές των ‘90s; Μήπως τη βόλτα Αβραμόπουλου – Φιλιππίδη με ελικόπτερο πάνω από την έκταση στο Γουδί αρχές των 00’s; Καλή μας νύχτα, αλλά ας ξυπνήσουμε επιτέλους!

ΥΓ2: Συγγνώμη για την έκταση του κειμένου, νομίζω ότι έγραψα πολύ λίγα σε σχέση με όσα πρέπει να γραφτούν, όμως σέβομαι τους αναγνώστες και ήδη κούρασε το κείμενο.
Φιλικά,
Θοδωρής.

Ο διορισμένος σήμερα έπαιζε με τον Ατρόμητο εντός έδρας. Και όπως σχεδόν σε όλα τα φετινά ματς, η απόδοσή του ήταν επιεικώς μέτρια. Ο Ατρόμητος λοιπόν όσο το ματς έμενε στο 1-0, είχε δικαίωμα στην ελπίδα και προσπαθούσε για κάτι καλό στα πλαίσια των δυνατοτήτων του. Και θα το πετυχαινε στο 64′ αν δεν βρισκόταν ο ανεκδιήγητος άρχοντας του αγώνα ονόματι Γιάχος να κλείσει τα μάτια σε ανατροπή του παικτη του Ατρομήτου Σαγκανόφσκι από τον Μέλμπεργκ. Συγκεκριμένα ο Πολωνός επιθετικός των φιλοξενουμένων προσπάθησε να κάνει προσποίηση εντός περιοχής για να αποφύγει 2 παίκτες του γάβρου, και ο Μέλμπεργκ του κράτησε το πόδι στο χορτάρι με τη σκάρα του, ρίχνοντάς τον κάτω. Ο ορισμός του πέναλτι δηλαδή…Και ο διαιτητής για όλα αυτά το μόνο που έκανε ήταν να τιμωρήσει τον Περόνε που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί…

Να ποιά θα είναι η συνέχεια του πρωταθλήματος σε διαιτητικό επίπεδο. Το παρακράτος λυσσάει να κόψει το πρωτάθλημα από το τριφύλλι και να το δώσει στον διορισμένο. Και τώρα που έχουμε -σχεδόν- βγάλει τα ματάκια μας με τα ίδια μας τα χέρια και οι οκτώ βαθμοί έγιναν δύο, το παρακράτος φροντίζει ώστε να σπρώχνει τον διορισμένο όπου και όπως και όσο μπορεί. Ώστε να τον κρατήσει ζωντανό πάσει θυσία στις έξι αγωνιστικές που απομένουν. Και δεν ξέρω αν η ΠΑΕ μπορούσε ή μπορεί παρασκηνιακά να κάνει κάτι για το θέμα αυτό και για τους διάφορους καμικάζι Γιάχους που ξεφυτρώνουν ως δια μαγείας, αν όμως είχαμε κρατήσει τη διαφορά της βαθμολογίας γύρω στους οκτώ βαθμούς, θα αισθανόμασταν πιο σίγουροι. Γιατί πλέον, όσο καλά και να παίζουμε, ότι και να κάνουμε εντός γηπέδου, αν μας προκύψει ένας…Γιάχος, τη βάψαμε.

[υ.γ. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Αλλο το στερώ ένα γκολ και άλλο το στερώ ένα πέναλτι. Ωστόσο όταν στη μικρή ομάδα της στερείς την -ενδεχομένως- μοναιδκή αξιόλογη ευκαιρία για να σκοράρει, είναι σαν να της στερείς το γκολ. Δύσκολα θα έχει δεύτερη ευκαιρία]

Τελικά χρειαζόταν στόπερ ή όχι; Χρειαζόταν να αποκτηθεί κάποιος αξιόπιστος κεντρικός αμυντικός στο τριφύλλι τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου; Η διοίκηση απεφάνθη πως όχι και πως η ομάδα θα πορευόταν με το υπάρχον υλικό. Κάτι που αποδεικνύεται -ως τώρα- λάθος ως απόφαση. Στα πέντε τελευταία ματς το τριφύλλι έχει 10 χαμένους βαθμούς. Το προβάδισμα και η διαφορά των 8β που είχαμε από τους διώκτες μας έχει πέσει στην σχεδόν ελάχιστη τιμή των δύο βαθμών μετά και τη νέα γκέλα στην Τούμπα. Σε ένα ματς όπου τουλάχιστον το ένα γκολ (το 2ο) αποτέλεσε ευγενική χορηγία της άμυνάς μας στον Μουσλίμοβιτς ο οποίος έφυγε μόνος του στην κόντρα ως άλλος πολίστας!! Πριν από αυτό το ματς είχαμε την Καβάλα και τον Σμολάρεκ (δις), και δύο αγωνιστικές νωρίτερα το 1-1 με την αεκ. Ματς στα οποία δεχτήκαμε γκολ (και τελικά χάσαμε βαθμούς) εξ’ αιτίας λαθών της άμυνάς μας…

υ.γ.1: Και βέβαια να μην ξεχάσω πως μέσα σε αυτή την πεντάδα (με εξαίρεση το νικηφόρο 0-3 στη Λάρισα) αγώνων, υπήρχαν δύο στα οποία δεν σκοράραμε καν… Ένα γκολ να είχαμε βάλει στο Χαριλάου ή κόντρα στην Καβάλα (πριν σκοράρουν) και η εξέλιξή τους θα ήταν διαφορετική…

υ.γ.2: Μένουν ακόμα επτά αγωνιστικές. Επτά νίκες και το πρωτάθλημα είναι πράσινο. Όχι λάθη, όχι επιπολαιότητες. Συγκέντρωση απλά και προσοχή…

Και

• Ασίστ με το χέρι του Στολτίδη, πέναλτι ο Σπάθας στο Παγκρήτιο.
• Αλλωνίζει στην περιοχή ο Τοροσίδης, γκολ ο Σπάθας στο Παγκρήτιο.
• Δολοφονικό χτύπημα καράτε ο Μέλμπεργκ, κίτρινη ο Σπάθας στο Παγκρήτιο.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε αν η παράγκα έχει εξαλειφθεί ή αν υπάρχει ακόμα. Αν υπάρχει λέει; Ζει και βασιλεύει και προσπαθεί να αναστήσει τον πεθαμένο. Πάλι καλά που δεν ανακάλυψε και κάτι το μεμπτό στο γκολ του Μπούντιμιρ.

 Loading ...

Aπό 1-2 στο 80′, 3-2 στο 90′. Και ομάδα και κόσμος στα ουράνια. Όχι γιατί εξασφαλίσαμε κάτι απαραιτήτως, αλλά γιατί η ομάδα πάλεψε, ίδρωσε, έτρεξε και διεκδίκησε το καλύτερο. Και το πήρε!! Νίκη επί των Ρωμαίων και βάσιμες πλέον οι ελπίδες πρόκρισης στους “16″ του Europa League. Αρκεί φυσικά η ομάδα να παίξει όπως έπαιξε σήμερα, εξαιρουμένης της αμυντικής μας διάταξης. Mε πάθος για το αποτέλεσμα και την πρόκριση. Με τη στόφα του γνωστού Ευρωπαίου Παναθηναϊκού. Αυτού που μας ταξιδεύει…

Εσείς τι λέτε; Μπορεί το τριφύλλι να τα καταφέρει;

0-2 λοιπόν σήμερα στο Παναθηναϊκός-Καβάλα. Ήττα καθαρή και ΔΙΚΑΙΗ. Και σαφώς αξίζουν όλα τα συγχαριτήρια στην ομάδα της Καβάλας για το ωραίο ποδόσφαιρο που παίζει και για το πάθος με το οποίο κυνηγάει όλα ανεξαιρέτως τα παιχνίδια.

Ο Παναθηναϊκός ωστόσο απογοήτευσε. Απογοήτευσε οικτρά. Όχι όμως με το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα αν και δεν ήταν αναμενόμενο υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν αποτελεί πρόβλημα για εμένα. Οι ήττες είναι μέσα στο πρόγραμμα για οποιαδήποτε ομάδα και κόντρα σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Ήττες ή στραβά αποτελέσματα θα έρθουν και άλλα ενδεχομένως. Είτε σε ντέρμπι ή δύσκολα ματς, είτε σε ματς από αυτά που χαρακτηρίζονται “εύκολα”.

Το πρόβλημα και η απογοήτευση είναι προϊόντα της ΚΑΚΗΣ εμφάνισης. Ελάχιστες μέτριες ευκαιρίες (μοναδική σοβαρή ευκαιρία στο 90′ και με το σκορ ήδη 0-2), έλειψη πάθους και δύναμης και…άμυνα για τα θηρία. Και δυστυχώς με τέτοιες εμφανίσεις δεν ξέρω αν ο Παναθηναικός μπορεί να έχει τύχη για τη συνέχεια. Ελπίζω απλά η σημερινή εμφάνιση να ήταν απλά μία κακή παρένθεση και η ομάδα να επιστρέψει γρήγορα στις επιτυχίες (πρωτίστως) και τις καλές εμφανίσεις (δευτερευόντως). Ιδανικά και στα δύο μαζί…

Μόνο ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί η νίκη του Παναθηναϊκού στο Αλκαζάρ. Όχι τόσο διότι εξασφαλίζει κάτι (άλλωστε απομένουν πολλές αγωνιστικές και αρκετά δύσκολα ματς), όσο διότι η ομάδα έδειξε μέσα στο γήπεδο πόσο πολύ ήθελε το αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν παίζεις  όπως έπαιξε εχθές το τριφύλλι και κερδίζεις σε μία από τιις ιδιαίτερα καυτές έδρες της επαρχίας, απέναντι σε μία αντίπαλο που καίγεται για βαθμούς και σε ένα γήπεδο που περισσότερο νερό είχε παρά χορτάρι, ε τότε μόνο ως νίκη τίτλου μπορεί να χαρακτηριστεί το αποτέλεσμα. Και μπορούσε και ακόμα περισσότερα γκολ το τριφύλλι. Ας είναι καλά ο πορτιέρο των γηπεδούχων που έπιασε -κατά στιγμές- τα άπιαστα…

Ενοείται φυσικά πως τίποτα δεν έχει κριθεί και τίποτα δεν έχει τελειώσει. Το πρωτάθλημα έχει ακόμα δρόμο. Αν όμως η ομάδα συνεχίσει να παίζει όπως έπαιξε εχθές στο Αλκαζάρ, τότε δεν έχει να φοβηθεί τίποτε.

 Loading ...

Τη φανέλα του Παναθηναϊκού δεν την πετάς ποτέ. Την πεντάστερη που έχει δοξάσει την Ελλάδα και έχει χαρίσει στο τριφύλλι παγκόσμια αναγνώριση δεν την πετάς ποτέ. Τη φανέλα του πρωταθλητή Ευρώπης δεν την πετάς για…ένα χαμένο παιχνίδι ή για μία σειρά ανεπιτυχή αποτελέσματα. Τη φανέλα την τιμάς Την τιμάς γιατί είναι πάνω απ’ όλα. Γιατί δεν έχει τιμή…έχει αξία.

Ακούς…Δημητράκη;;;

Για όσους δεν το έχουν δει, το επίμαχο εμετικό πρωτοσέλιδο, βρίσκεται εδώ.